Revalideren... met hindernissen

Eerst en vooral sorry dat ik jullie geduld zolang op de proef heb gesteld, maar de voorbije dagen was ik niet echt in staat om iets te schrijven. Ik geef jullie een overzichtje van wat er allemaal met mij gebeurd is sinds afgelopen donderdag.

Donderdag 27 september
Een goede nachtrust heb ik van woensdag op donderdag niet gehad... Deels van de zenuwen, maar vooral omwille van dat ouw mitteke. Die had absoluut niet door dat ge op het belleke moest duwen als ge hulp nodig had, die dacht ik roep hier eens en ze zullen wel komen. Das eerst en vooral verkeerd gedacht en iedere keer da ze riep was ik dus ook weer wakker.

's Morgens hoopte ik vroeg te kunnen vertrekken naar het OK, maar dat zat ook tegen. Ik stond pas 3e op de lijst en kon pas tegen de middag richting operatiekwartier. Eens daar aangekomen, mocht ik nog eens mijn naam, adres en geboortedatum opzeggen (kwestie dat juist was hé). En dan ging het naar de operatiezaal. Daar liep vooral veel volk rond! Een vijftal verpleegkundigen, 3 mensen van anesthesie, alleen de orthopedist heb ik niet meer gezien. 'k Heb ook niet meer mogen tellen... Het was gewoon, masker met zuurstof opzetten en slaapmedicatie inspuiten.

Eens wakker lag ik op recovery en volgens Koen heb ik daar een tijdje gelegen. Na de operatie was mijn hartslag immers de hoogte in geschoten en ze wilden me nog even na naderbij observeren. Tegen half 8 was ik terug op de kamer. Hoe ik daar geraakt ben en wat Koen allemaal nog tegen mij verteld heeft, daar weet ik niets meer van. Das een groot zwart gat!

Vrijdag 28 september
Vrijdag is in slechts 1 woord te beschrijven: miserabel. Heel den dag met een veel te hoge hartslag (rond de 140 slagen/min), dan kunt ge u niet anders dan slecht voelen. Gelukkig is Koen langs geweest, want anders zou ik het nóg lastiger hebben gehad. Uiteindelijk zijn der dan toch enkele dokters in gang geschoten. Er is 2 keer een elektrocardiogram afgenomen, maar veel wijzer werd niemand eruit. Mijn hartslag was te hoog, maar regelmatig. Dus 't was de schuld van de narcose en 't zou morgen wel beter zijn. Ik heb trouwens ook mijn stoute schoenen aangetrokken en gevraagd naar een andere kamer. Met succes, ik lig nu alleen op C338, helemaal het andere eind van de gang.

Zaterdag 29 september
Nog altijd een veel te hoge hartslag, maar al iets beter. Voor de eerste keer recht mogen zitten in de zetel. In de namiddag dacht ik "Dat ging vlot, we kunnen misschien eens met het looprekje naar het toilet" (want zo een bedpan, da lukt niet goed hoor - ge moet da eens proberen om liggend te plassen...). Verkeerd gedacht want ik was nog niet aan de badkamer of alles werd zwart voor mijn ogen. De verpleegster heeft me dan onmiddellijk op de grond gelegd (alvorens ik zou vallen) en met mijn benen omhoog. Schoon zicht hoor!

Zondag 30 september
Na mijn appelflauwte van gisteren vandaag weer een gehad. Deze keer had ik mijzelf al helemaal gewassen aan de lavabo en toen ik dan werd teruggereden naar mijn kamer om in de zetel te gaan zitten, werd alles weer zwart. De verpleegster heeft mij direct in de zetel gelegd met mijn benen omhoog en mijn bloeddruk genomen. Die was véél te laag: 6 over 4. Na veel vijven en zessen gingen ze bloed nemen om mijn bloedwaarden te controleren, maar dat is uiteindelijk niet gebeurd.

Vandaag: maandag 1 oktober
Deze morgen is er toch bloed afgenomen. Daarna heb ik me weer gewassen, in mijn zetel gegeten en om half 10 mocht ik naar de kiné. Daar heb ik goed geoefend! Ik heb met spierversterkende oefeningen gedaan, met 1 kruk gestapt en op en af de trap. Eens in de kamer kwam er al snel een domper op de revalidatievreugde! Mijn bloedwaarden waren slecht (hemoglobine: 6,3) en ik ging bloed moeten krijgen. De orthopedist die de zaalronde deed heeft kennis kunnen maken met mijn niet zo goed gezinde kant. Ik snap echt niet dat er niet eerder gehandeld werd. Dit is dus hetgeen waar ik al op druk van voor ik hier binnenkwam... Hou aub mijn bloedwaarden in de gaten en wat doen ze... juist niets! Ik hoop dat mijn beenmerg alleszins snel in gang schiet en in overdrive bloedcellen begint te produceren. Al 5 uur wachtend op mijn bloed, hoop ik jullie morgen beter nieuws te kunnen brengen.