Home sweet home!

Het klinkt waarschijnlijk als een torenhoog cliché, maar thuis is het toch het beste! En dus ben ik zeer blij dat ik sinds dinsdag 2 oktober terug thuis ben.

Dat mijn verblijf in het UZA een bewogen avontuur was, dat is het minste wat je ervan kan zeggen... Nu ik er achteraf op terugkijk, vind ik het vooral een spijtige zaak dat ik heb moeten ervaren dat ook in een universitair ziekenhuis andere belangen spelen dan enkel en alleen de menselijke. Ik heb een dokter leren kennen van wie ik hoop dat hij ooit tot het besef komt dat arts zijn een menselijk beroep is. Je kan een geweldige specialist zijn, maar als je niet durft toe te geven dat er specialismen zijn die buiten de jouwe vallen en die specifieke zorg vereisen, dan ben je niet goed bezig. Patiënten waarderen het dat er naar hen geluisterd wordt en dat gewoon zonder boe of ba naar buiten lopen absoluut niet wordt geapprecieerd.

Ook bij de verpleging heb ik mensen leren kennen die toegewijd de zorg voor de patiënt opnemen. Die er voor je zijn als het even niet gaat, die nog tijd hebben om eens even te vragen hoe het is, die aandacht hebben voor de mens achter de patiënt. Helaas ben ik ook erg incompetente verpleegkundigen tegengekomen. Mensen die beter eerst hun woorden zouden wikken en wegen, vooraleer ze de patiënt kwetsen met hun uitspraken. Ook het au serieux nemen van de patiënt is sommigen onbekend. Ik ben alleszins blij dat ik me niet heb laten doen, ik ben mondig geweest, ben voor mezelf opgekomen! Maar er zijn ook tranen gevloeid, tranen van onmacht en onbegrip. Ik hoop alleszins zo'n situatie nooit meer te moeten meemaken!

Maar kom, 't is voorbij... Tijd om vooruit te kijken!

Na 4 zakjes bloed, ben ik dinsdag 2 oktober opnieuw huiswaarts gekeerd. Orthopedisch gezien verliep mijn herstel voorspoedig en dus hield niets me meer in het ziekenhuis. Om mijn bloedwaarden verder in het oog te houden, ga ik wel komende maandag opnieuw op controle in het hematologisch dagziekenhuis. 'k Zou zeggen... brand een kaarske, want ik zou niet graag heel mijn bloedavontuur opnieuw beleven (lees: ondergaan).
Thuis lukt alles wel. Ik pikkel hier rond met 1 kruk, word supergoed verzorgd door mijn personal verpleger, zit op een plastieken stoel onder de douche, heb mij al een toiletverhoger aangeschaft, lig hier overdag beneden in een bed dat op bakstenen staat (bij gebrek aan bedverhogers in de verhuur), pikkel 's avonds de trap op om in mijn vertrouwde bedje te slapen en ben blij als ik eens een wandelingetje kan gaan maken.
Vier keer per week ga ik naar de kiné en ook dat loont! De kiné masseert het opgestapelde vocht en bloed in mijn been weg, doet er allerlei bewegingen mee om het opnieuw soepel te krijgen, zet mij op de fiets (waarna ik al 2 km fiets op 10 minuten) en heeft nog tal van andere oefeningen voor mij in petto.

Tot maandag! Dan hoop ik jullie goed nieuws te brengen wat mijn bloed betreft...