De laatste rechte lijn

Ik schrijf dit berichtje vanuit mijn ziekenhuiskamer C316 in het UZA. Zoals jullie kunnen zien heb ik mij hier ondertussen geïnstalleerd, mijn laptop bij de hand en Kyano's smurf die over mij zal waken... Ik lig hier op een tweepersoonskamer en mijn gebuur is een typisch oud mitteke (die nogal goed kan zagen dus...).

Tot middernacht mag ik nog eten en drinken. 't Zou een feest kunnen zijn, ware het niet dat ik hier enkel een fles water staan heb. 't Zal dus maar een triestig feestje worden ;o) Een bloedafname is al gebeurd, straks gaan ze mijn bovenbeen met een ontsmettend product wassen en scheren en krijg ik nog een lavement. Kwestie dat alles eruit is tegen morgenvroeg...

Morgen om 8u is het dan zover. De operatie verloopt onder volledige narcose. Eens ik goed en wel in slaap ben, kan de orthopedist (of zullen we hem beenhouwer noemen) beginnen. Kort en nogal plastisch samengevat maakt hij een incisie in mijn linkerbovenbeen, ontwricht mijn heup, zaagt de beschadigde heupkop eraf, plaats de prothese-heupkop in het bot (eventueel met behulp van wat cement), plaats de prothese-heupkom, zet het gewricht terug in elkaar en naait netjes alles dicht. Op ongeveer 2,5 uur is de klus geklaard.

Dus allemaal vingers gekruist, kaarsjes aan, zingen bij het ontbijt, pannenkoeken eten, in de regen wandelen of vogelstront op jullie hoofd (niet te geloven wat er allemaal geluk brengt - je moet eens op Wikipedia kijken onder bijgeloof) en dat kan niet mislukken! Ik zal jullie er eeuwig dankbaar voor zijn!

Pre-operatieve onderzoeken

Gisteren heb ik nog een laatste bezoekje gebracht aan het UZA voor de opname. Ik had een afspraak bij de anesthesist voor enkele pre-operatieve onderzoeken. Nu veel stelde het allemaal niet veel voor. Van een longfoto of cardiogram was geen sprake. Twee buisjes bloed en een plasje in een potje, dat was het.

De verpleegkundige gaf me ook nog een foldertje mee over de eventuele toediening van erytropoëtine, kortweg EPO. "Ja mevrouw als de hemoglobinewaarde in je bloed te laag is, dan zal je hiervan een spuitje moeten krijgen", zei ze. Die moest eens weten hoeveel spuiten EPO ik al gehad heb... Dan was het de beurt aan de dokter. "Ja mevrouw, uw bloeddruk is toch wel wat aan de hoge kant hoor". Tuurlijk is mijn bloeddruk hoog, 't is nu niet bepaald dat ik sta te springen voor alles wat er me te wachten staat! Mor soit, 'k zal erop proberen letten dat ik hem naar beneden krijg. Iedereen die ontspannende suggesties heeft, laat maar komen...

Maar er was toch ook wel positief nieuws te rapen. Dr. Dossche, de orthopedist die de operatie zal uitvoeren, plaatst normaal gezien geen epidurale katheter voor een pijnpomp. Daar ben ik heel blij om want wat mij betreft nog liever 10 beenmergpuncties dan 1 ruggenprik. Bovendien gingen ze zorgen dat er 2 zakjes bloed klaar lagen zodanig dat deze direct konden toegediend worden moest het nodig zijn ('k heb immers geen zin om mijn hemoglobine opnieuw tot een dieptepunt te zien zakken).

's Namiddags ben ik ook nog eens langs de kapper geweest. Ik wilde een makkelijk kapsel waar niet veel werk aan was, maar het mocht ook niet te kort. Uiteindelijk is er een redelijk stukje af, maar 't kan nog in een staartje of opgestoken worden. Dat brengt ons weeral een stapje dichter, maar mentaal ben ik er toch helemaal nog niet klaar voor hoor...

Hoe kommet?

De reactie van de mensen die mij nog niet zo heel lang kennen op het nieuws van mijn heupprothese is meestal: "Mor meiske toch, nu al een nieuwe heup... en ge zijt nog zo jong... hoe kommet?" Wel dit is mijn verhaal...

Avasculaire necrose van de femurkoppen, dat was de boosdoener. Een aandoening die eigenlijk ontstaan is als gevolg van mijn bloedprobleem, aplastische anemie, de eigenlijke smeerlap (vergeef me de woordkeuze). Deze primaire oorzaak ga ik hier niet verder uit de doeken doen, lees gerust de rest van mijn blog en je komt er alles over te weten... Soit, avasculaire necrose dus. Dat was de diagnose die ik een kleine 5 jaar geleden kreeg, toen ik bijna geen stap meer vooruit geraakte. Een slechte doorbloeding van de heupkoppen (als gevolg van mijn slechte bloedkwaliteit en cortisone) zorgde ervoor dat het bot op de heupkoppen afstierf en de mooie ronde vorm verloren ging. De dokter stelde een oplap-operatie voor. Ik zou er voor een tijdje baat bij hebben, maar moest er toch rekening mee houden dat het niet tot mijn vijftigste zou duren vooraleer ik 1 of 2 nieuwe heupen zou nodig hebben.

Bij de operatie werd de doorbloeding in de heupkoppen terug op gang gebracht d.m.v. greffes, dat zijn tunneltjes die in de heupkop gefreesd worden. Na de operatie had de orthopedist goed en slecht nieuws. Het goede was dat de rechterkant waarschijnlijk wel gered zou zijn, het slechte dat de linkerkant al vrij ernstig was toegetakeld. De revalidatie, inclusief 8 weken steunverbod en dus rolstoelgebonden, verliep voorspoedig. Eens ik terug goed te been was, moest ik ermee rekening houden dat lopen en springen niet meer tot de mogelijkheden behoorden en dat mijn heupen beter het weer konden voorspellen dan Frank Deboosere en Sabine Hagendoren tezamen. Vochtig en koud weer waren rampzalig, was het warm en droog dan was ik terug goed te been.

Maar de laatste maanden zag je mij toch meer en meer mank lopen en dus vond ik het raadzaam om nog eens op visite te gaan bij de orthopedist. Zijn advies was duidelijk. De rechterkant was gered, voor de linkerzijde was een heupprothese de enige oplossing. Dankzij de oplap-operatie heb ik mijn eigen heupgewrichten toch nog 5 jaar langer kunnen behouden ('t is tijd gewonnen hé) en dus ben ik blij dat ze niet voor niets is geweest.

Laat ik besluiten met het volgende: "Als deze heupprothese het laatste is waar ik doormoet, dan ben ik, gezien al datgene dat al gepasseerd is, er nog heel goed vanaf gekomen!"

Back to reality...

September... Da's back to reality... Voor mijn jongens betekent het terug naar school en voor mij terug voltijds werken na 2 maanden halftijds ouderschapsverlof. Hoewel voor lang zal het niet zijn, want binnenkort staat er opnieuw een verblijf in hotel UZA op de agenda!

Toen ik ergens in maart op consultatie ging bij de orthopedist omdat ik toch wel veel last had van mijn heup, kon die alleen maar vaststellen dat een heupprothese nu echt wel onafwendbaar was geworden. Voor hem kon het toen al de daaropvolgende week, maar ik had nog zoveel dingen in het vooruitzicht. Ik stelde voor om het ergens eind september in te plannen. Op die manier kon ik nog op vakantie naar Turkije, met de girls naar Nice, getuige zijn op mijn broer's huwelijk en de kids hun verjaardag en onze huwelijksverjaardag vieren. September leek nog zover weg...

Maar nu is het september! Alles is achter de rug, behalve de verjaardagen... en de operatie komt dichterbij. Hoewel ik bij velen onder jullie betekend sta als miss optimisme, is het voor mij soms toch ook even slikken, een traan laten, doorbijten en weer verdergaan! Deze blog heeft tijdens mijn stamceltransplantatie een onschatbare therapeutische waarde gehad, dus vond ik het hoog tijd om hem nog eens van onder het stof te halen. Ik blijf alleszins schrijven en ik hoop dat jullie blijven lezen en reageren.

Merci alvast voor al jullie steun! xxx