De laatste rechte lijn

Ik schrijf dit berichtje vanuit mijn ziekenhuiskamer C316 in het UZA. Zoals jullie kunnen zien heb ik mij hier ondertussen geïnstalleerd, mijn laptop bij de hand en Kyano's smurf die over mij zal waken... Ik lig hier op een tweepersoonskamer en mijn gebuur is een typisch oud mitteke (die nogal goed kan zagen dus...).

Tot middernacht mag ik nog eten en drinken. 't Zou een feest kunnen zijn, ware het niet dat ik hier enkel een fles water staan heb. 't Zal dus maar een triestig feestje worden ;o) Een bloedafname is al gebeurd, straks gaan ze mijn bovenbeen met een ontsmettend product wassen en scheren en krijg ik nog een lavement. Kwestie dat alles eruit is tegen morgenvroeg...

Morgen om 8u is het dan zover. De operatie verloopt onder volledige narcose. Eens ik goed en wel in slaap ben, kan de orthopedist (of zullen we hem beenhouwer noemen) beginnen. Kort en nogal plastisch samengevat maakt hij een incisie in mijn linkerbovenbeen, ontwricht mijn heup, zaagt de beschadigde heupkop eraf, plaats de prothese-heupkop in het bot (eventueel met behulp van wat cement), plaats de prothese-heupkom, zet het gewricht terug in elkaar en naait netjes alles dicht. Op ongeveer 2,5 uur is de klus geklaard.

Dus allemaal vingers gekruist, kaarsjes aan, zingen bij het ontbijt, pannenkoeken eten, in de regen wandelen of vogelstront op jullie hoofd (niet te geloven wat er allemaal geluk brengt - je moet eens op Wikipedia kijken onder bijgeloof) en dat kan niet mislukken! Ik zal jullie er eeuwig dankbaar voor zijn!