1 jaar later

Vandaag is het precies 1 jaar geleden dat die vreemde Duitse stamcellen de mijne werden! Na die eerste moeilijke weken heb ik vrij gemakkelijk de draad van mijn normale leven weer kunnen opnemen. Ik kon relatief snel terug aan de slag en de frequentie van de controles in het ziekenhuis werd teruggebracht tot 1 keer per maand. Hoewel mijn ziekte me veel miserie heeft bezorgd, hou ik er toch ook een positief gevoel aan over. Mijn relatie met Koen en de kinderen is er alleen maar sterker door geworden, we hebben immers niet zomaar een storm doorstaan maar een heuse tsunami! Ook familie, vrienden, collega's, ... hebben ons de afgelopen jaren ontzettend hard gesteund! Een telefoontje, een berichtje, een mailtje, een bezoekje, ... niets was hen teveel! Ook het hele hematoteam van het UZA verdient een dikke pluim! Zij hebben er immers voor gezorgd dat ik me echt thuis voel(de) op D2. Maar het meest dankbaar van allemaal ben ik mijn onbekende Duitse donor! Zonder deze moedige vrouw had mijn leven er momenteel helemaal anders uitgezien.